Günümüz kapitalist sistemlerinde bir ürünün eşdeğer özellikteki farklı markalar arasındaki rakipleri içerisinde en belirgin artısı sahip olduğu markanın kalitesisinden çok popüleritesidir. Fiyatı, ekstra özellikleri, dezavantaj oluşturan yönleri pek çok müşteri için en az ikinci sıradadır. Kalitesiz bir ürün dahi çıkarmış olsanız eğer müşterilerinizin tölerans gösterebileceği popüler bir markaysanız mutlaka başarı gelecektir. Öyle ki, üzerine bir de tanınmış ve sevilen bir kişiyi reklamlarınızda kullanır ve marka yüzü ilan ederseniz galibiyet sizindir.
Çünkü kullanıcıların da çok iyi bildiği üzere ödedikleri ücret ürün maliyeti + kar dışında büyük ölçüde marka değeridir. Bunu bilmelerine rağmen aslında hiç var olmayan, tamamen soyut bir şey için neden para ödüyor ve üstüne üstlün bundan mutluluk ve gurur duyuyorlar derseniz işte bu tamamen kapitalizmin insanlara olabilecek en düşük maaşı verip bunun mümkün olan en büyük kısmını geri alma idealini ortaya çıkarır. Yani patronlar bize geri almak üzere ufak harçlıklar veriyorlar aslında sadece, miktarı her ne olursa olsun bu çok açık.
Bu sosyo-ekonomik çark idealsiz bir çalışma hayatı ve kariyer yerine kredi kartı borçlarına yönelik bir planlamayı beraberinde getirir. İnsanlar sadece maaşlarını aldıkları ay başlarında mutlu olurlar. Bu mutluluk zaman içerisinde kredi kartı limitlerinin sert düşüşüyle doğru oranlılı olarak yerini çaresizliğe, strese ve ayın biran önce bitmesine yönelik bir bekleyişe bırakır.
Hatta öyle ki, sırf kredi kartında toplam harcamanın belki yüzde biri kadar bile olmayan puanlar için neler aldık da hiç yüzüne bakmadık. Markaydı çünkü, indirimdeydi, lazım değildi ama popülerdi; ve bizi bu popüler hata bitirdi.
Çünkü kullanıcıların da çok iyi bildiği üzere ödedikleri ücret ürün maliyeti + kar dışında büyük ölçüde marka değeridir. Bunu bilmelerine rağmen aslında hiç var olmayan, tamamen soyut bir şey için neden para ödüyor ve üstüne üstlün bundan mutluluk ve gurur duyuyorlar derseniz işte bu tamamen kapitalizmin insanlara olabilecek en düşük maaşı verip bunun mümkün olan en büyük kısmını geri alma idealini ortaya çıkarır. Yani patronlar bize geri almak üzere ufak harçlıklar veriyorlar aslında sadece, miktarı her ne olursa olsun bu çok açık.
Bu sosyo-ekonomik çark idealsiz bir çalışma hayatı ve kariyer yerine kredi kartı borçlarına yönelik bir planlamayı beraberinde getirir. İnsanlar sadece maaşlarını aldıkları ay başlarında mutlu olurlar. Bu mutluluk zaman içerisinde kredi kartı limitlerinin sert düşüşüyle doğru oranlılı olarak yerini çaresizliğe, strese ve ayın biran önce bitmesine yönelik bir bekleyişe bırakır.
Hatta öyle ki, sırf kredi kartında toplam harcamanın belki yüzde biri kadar bile olmayan puanlar için neler aldık da hiç yüzüne bakmadık. Markaydı çünkü, indirimdeydi, lazım değildi ama popülerdi; ve bizi bu popüler hata bitirdi.

Hiç yorum yok :
Yorum Gönder